Liesbeth en Hanne begonnen een nieuwe masterstudie en maakten een complete carrièreswitch. “Het is nooit te laat om te doen wat je graag doet.”

De UGent telt heel wat straffe alumni. De zussen Liesbeth en Hanne Dossche behaalden respectievelijk een master in de Bio-ingenieurswetenschappen en een master in de Toegepaste economische wetenschappen (Handelsingenieur financiering), toen ze besloten om de studies Geneeskunde aan te vatten. Liesbeth, intussen mama van twee, had er toen ook al een educatieve master én acht jaar onderwijservaring op zitten. Hanne behaalde ook nog een manama Fiscaliteit en werkte een jaar als business consultant. Hun opleiding Geneeskunde rondden ze beiden in vijf in plaats van zes jaar af door studieprogramma’s met méér dan het reguliere aantal studiepunten op te nemen. Een dubbelgesprek met twee straffe, enthousiaste huisartsen-in-opleiding.

Wat heeft jullie geïnspireerd om Geneeskunde te studeren en uiteindelijk nóg een masterdiploma te behalen, nadat jullie beiden al een master op zak hadden?

“Geneeskunde was altijd al een passie, zowel voor Hanne als voor mezelf.” vertelt Liesbeth. “Ons papa was huisarts, hij is 27 jaar geleden overleden, en eigenlijk wilden we al gans ons leven dokter worden. Maar als je 18 jaar bent, is die stap naar het ingangsexamen best groot. Bio-ingenieur was de ‘veiligere’ keuze voor mij. Maar ik heb er altijd spijt van gehad dat ik toch niet voor Geneeskunde heb gekozen van bij de start.”

Hanne bevestigt: “We wilden in papa’s voetsporen treden maar de schrik om te falen op het ingangsexamen en de daaropvolgende teleurstelling ging te groot zijn. Maar de zin om toch Geneeskunde te beginnen bleef, we zijn toen in alle stilte begonnen met studeren voor het ingangsexamen – enkel onze naaste familie en vrienden waren op de hoogte – en waren erg blij toen we eindelijk mochten starten!”

Welke uitdagingen hebben jullie tijdens jullie nieuwe studie Geneeskunde ervaren?

Hanne: “De eerste jaren waren zwaar maar ik was erg gemotiveerd. Naar het einde toe werd het lastiger omdat ik het moeilijk had met het student-zijn. Ik stelde me ook vragen bij bijvoorbeeld bepaalde taken die we moesten maken. Ook de kloof met mijn omgeving – die aan het werk was en zich begon te settelen – werd groter. Ik bekeek de lessen vooral online en ging enkel naar de unief als het moest. Mijn échte studententijd heb ik beleefd tijdens mijn eerste studie, ik wilde nu gewoon zo snel mogelijk aan het werk.”

Liesbeth: “We hadden minder connectie met medestudenten omdat we niet samen met hen in het eerste jaar zijn gestart. Ook de coronaperiode is gepasseerd in het derde jaar, en erna volgenden de stages.”    

Hoe hebben jullie de balans gevonden tussen het voltooien van jullie masterdiploma's en jullie persoonlijke situatie?

Liesbeth: ”Ik ben zeer gestructureerd en daarom lukte het wel. Maar naarmate de opleiding vorderde en mijn kinderen groter werden, vergde het studeren veel meer van me en was ik blij dat het bijna gedaan was. Ik heb zeer veel van mijn sociaal leven moeten schrappen.”

“Ik ben totaal niet gestructureerd,” lacht Hanne, “in de examenperiode sloot ik me een maand op en daarmee lukte het wel. Tijdens het jaar had ik een vrij normaal sociaal leven, ik heb ook nog geen gezin, dat scheelt natuurlijk veel.”.

Hebben jullie goede herinneringen aan de UGent?

Hanne glimlacht: “De beste herinneringen dateren van mijn studies Handelsingenieur, dat was de beste tijd van mijn leven. Ik ging niet zoveel naar de les en zat toen in de studentenclub. Dat was zo’n mooie tijd, ik was zo zorgenloos, dat was het échte studentenleven, ik kijk er met heimwee naar terug.”

Liesbeth: “We kregen onlangs les op het Boerekot (campus Coupure), mijn campus, dat was pure nostalgie, ik zat constant in een bepaald labo voor mijn thesis, het was heel leuk om er terug te komen want ik heb mij daar super geamuseerd. De lessen Geneeskunde waren heel interessant, maar ik ben de opleiding enkel begonnen om een doel te bereiken, namelijk dokter worden.”

Wat zijn jullie toekomstplannen nu jullie jullie diploma Geneeskunde op zak hebben?
“Er volgen nu drie jaar als huisarts-in-opleiding en zes maanden ziekenhuisstage. Het is leuk maar het gaat nu nog gepaard met heel veel onzekerheid.” licht Hanne toe, “de controlefactor die je had tijdens de stage is weggevallen, je bent op jezelf aangewezen. Maar ik doe het heel graag.”

“Ik ben heel blij met hoe het nu loopt,” treedt Liesbeth haar zus bij, “ik ben niet van plan om nog rechten of zo bij te studeren (lacht). Ik haal er nu al veel voldoening uit, maar ik kijk ook uit naar het volledig zelfstandig zijn over drie jaar.

Hebben jullie tips voor mensen die twijfelen om hun carrière om te gooien?

Liesbeth: “Ik dacht vroeger altijd: je kiest een studie op je 18e en je begint nadien te werken volgens jouw diploma en doet dat voor de rest van je leven. Daar ben ik van af gestapt. Je leeft lang genoeg om iets helemaal anders te doen. Doen wat je graag doet, dat is belangrijk. Ik stond altijd graag in het onderwijs, het voelde nooit aan als werken. Tot ik besefte dat ik de geneeskunde heel hard miste, en ook wist dat ik mijn job nog lang moest doen. Ik heb toen Hanne gebeld om te zeggen: ik doe mee aan het ingangsexamen. Wat jij doet, dat maakt niet uit, ik doe het.”

“Het is nooit te laat om te doen wat je graag doet," vult Hanne aan. "Maakt niet uit op welk tempo je dat doet, zolang je jezelf daar goed bij voelt, is het oké.”